İnsanları Tanıma Senesi
"Kalbinde çözülmeden kalan her şey için sabırlı ol. Soruların kendisini sevmeye çalış; kilitli odalar veya yabancı lisanlarda yazılmış kitaplar gibi. Cevapları şimdi arama. Şu anda cevaplar sana verilemez; çünkü sen henüz onlarla yaşayamazsın. Bu, her şeyi yaşama meselesidir. Şu anda soruyu yaşaman gerekiyor. Belki daha ileride, farkına bile varmadan, günün birinde kendini cevabı yaşarken bulacaksın."
Genç Bir Şaire Mektuplar, Rainer Maria Rilke
Uzun süredir bir tahammülsüzlük halindeyim. Negatif insanlardan, incir çekirdeğini doldurmayan meseleleri saatlerce konuşmaktan, kendini açıklamaya çalışmaktan, "aslında neyi kastetti" diye düşünmekten köşe bucak kaçıyorum. İmalara, belirsizliğe, samimiyetsizliğe tahammülüm hiç yok. Bir süredir sadece kendimle ilgiliyim. Kendime; ailem, hobilerim, canım yazılarım ve birkaç gerçek dosttan ibaret steril bir çevre kurdum. Bayağı güzel geçinip gidiyoruz. Kim ne yapmış, nereye gitmiş hiç umurumda değil.
Aslında bu geri çekilme hali, birçok şeyi berrak bir şekilde görmemi sağlıyor. İlk kez yaptığım bir şey değil fakat ilkinde hayata baktığım gözlükler ile şu anki gözlüklerim çok farklı. İlkinde hep bir kaybetme korkum vardı, bazı bağların kopmasından korkuyordum; çünkü bu bağları çok sağlam zannediyordum. Ama geriye dönüp baktığımda, bağlar kopmasın diye sımsıkı tuttuğum ip kendi elimi kesmiş. Ve sımsıkı tutan sadece benmişim. Bir savaşın ortasındayken bile o ipleri elimden bırakmamışım; fakat savaştığımı kimse görmemiş.
Şimdi ise her şeyi çok daha net görüyorum. Bu kez ip yine elimde ama sımsıkı değil. Bu gevşeme hangi bağları koparacak, hangileri ile olan bağları daha da güçlendirecek; net bir şekilde gözümün önüne seriliyor. Bu kez ipi bırakan taraf ben olacağım belki de, bilmiyorum. Bir süre sonra o ipi taşımak da insanı yoruyor çünkü.
İnsanlar iki şekilde tanınır bence: Zor, fırtınalı günlerde ve zirvede olduğun en mutlu, en başarılı günlerde. Kötü günlerde bazen sadece yanına oturup susabileceğin bir eşlikçi ararsın fakat çoğu insan bunu dahi beceremez. Zirvedeyken de gölgeni kıskanmayan, senin ışığınla aydınlanan bir dost ararsın. Bazıları onu da kaldıramaz, ışığını söndürmek ister.
Bu geri çekilme hali bende bir farkındalık ve kabullenmeyle sonuçlanıyor. Sadece her bağın kendi mevsimi, her insanın kendi eşlik etme biçimi olduğunu kabul ediyorum. Şimdi ipleri gevşetmek; birinden kopmak için değil, her şeyin kendi yerini bulmasına izin vermek için. Kimin nerede duracağını hayatın kendi sessiz dengesine bırakıyorum. Çünkü gerçek bağların, ben sımsıkı tutmasam da kendiliğinden kök saldığını görmek, ruhuma verebileceğim en güzel güvenmiş; görüyorum.
